เสียงหนึ่ง
ไม่มีเครื่องหมายสูงและระดับเดียว
รักษาระดับเสียงให้คงที่ในช่วงเสียงสูงที่คุณถนัด
ทำความเข้าใจเครื่องหมายวรรณยุกต์ เรียนรู้ตำแหน่งที่ถูกต้อง และเชื่อมโยง Zhuyin ที่เขียนเข้ากับภาษาจีนกลางที่พูด
พยางค์ประกอบด้วยทั้งเสียงและวรรณยุกต์ เปรียบเทียบ 媽 ㄇㄚ (mā, แม่) กับ 馬 ㄇㄚˇ (mǎ, ม้า): สัญลักษณ์เสียงเหมือนกัน แต่วรรณยุกต์เปลี่ยนไป
ภาพวาดด้านล่างเป็นเพียงแนวทางการฝึกฝน ไม่ใช่การวัดระดับเสียงของผู้พูดทุกคน ระดับเสียงในการพูดต่อเนื่องยังขึ้นอยู่กับพยางค์โดยรอบด้วย
รักษาระดับเสียงให้คงที่ในช่วงเสียงสูงที่คุณถนัด
เคลื่อนเสียงขึ้นไปตลอดพยางค์
เริ่มด้วยส่วนที่ต่ำ การหักเสียงลงแล้วขึ้นเป็นรูปแบบการฝึกสำหรับพยางค์ที่ออกเสียงด้วยตัวเอง
ปล่อยให้ระดับเสียงตกลงอย่างชัดเจนตลอดพยางค์
เสียงเบาใช้จุด: ˙ㄇㄚ เช่นในคำเสริมคำถาม 嗎 (ma) เสียงนี้สั้นและเด่นน้อยกว่าพยางค์ที่มีเสียงเต็ม ระดับเสียงของมันจะได้รับอิทธิพลจากเสียงที่อยู่ข้างหน้า
ในการเขียนแนวนอน ให้ใส่จุด ไว้หน้า พยางค์ สำหรับจู้อินที่จัดเรียงในแนวตั้ง จุดจะอยู่เหนือสัญลักษณ์ บนแป้นพิมพ์นี้ ให้ป้อนสัญลักษณ์เสียงก่อนแล้วกด 7 เพื่อป้อนเสียงเบา
ธรรมเนียมการพิมพ์และการวางตำแหน่งในสิ่งพิมพ์มีหน้าที่ต่างกัน ช่องป้อนข้อมูลอาจแสดงเสียงวรรณยุกต์หลังสัญลักษณ์เสียงในขณะที่คุณกำลังป้อนพยางค์
ใน 你好 การอ่านตามพจนานุกรมสองแบบคือ nǐ และ hǎo เมื่อพูดรวมกัน เสียงที่สามตัวแรกปกติจะเปลี่ยนเป็นเสียงจัตวา: ní hǎo
คงเสียงตามพจนานุกรมไว้เมื่อทำตามบทเรียนการพิมพ์ของเรา การได้ยินเสียงที่เปลี่ยนไปในวลีไม่ได้หมายความว่าคุณควรแทนที่เครื่องหมายเสียงที่สามที่เขียนไว้ทุกแห่ง
อ่านเพิ่มเติม: The Open University · การเปลี่ยนเสียงวรรณยุกต์
เลือกคำตอบ คำอธิบายมีให้คุณทุกเมื่อที่ต้องการ
อ้างอิงการเขียนเสียงวรรณยุกต์: กระทรวงศึกษาธิการไต้หวัน · เครื่องหมายวรรณยุกต์. แผนภาพระดับเสียงและคำอธิบายในหน้านี้เป็นสื่อการเรียนรู้ต้นฉบับ