เสียงหนึ่ง
สูงและระดับเดียว
รักษาความสูงของเสียงให้คงที่ในช่วงเสียงสูงที่สบาย
เรียนรู้เครื่องหมายวรรณยุกต์ภาษาจีนกลางทั้งสี่ วรรณยุกต์เสียงเบา และตำแหน่งการวางเครื่องหมายในพยางค์ Pinyin ตรวจสอบความเข้าใจของคุณด้วยแบบฝึกหัดสั้นๆ
พยางค์ภาษาจีนกลางมีเสียงวรรณยุกต์เช่นเดียวกับพยัญชนะและสระ mā (媽, แม่) และ mǎ (馬, ม้า) มีตัวอักษรเหมือนกันแต่มีเสียงวรรณยุกต์ต่างกัน
เส้นระดับเสียงเหล่านี้เป็นแนวทางฝึกฝนง่ายๆ ระดับเสียงที่เป็นธรรมชาติขึ้นอยู่กับผู้พูด ประโยค และเสียงวรรณยุกต์โดยรอบ เสียงเบาจะสั้นและเบา โดยไม่มีเครื่องหมายวรรณยุกต์เขียนไว้
รักษาความสูงของเสียงให้คงที่ในช่วงเสียงสูงที่สบาย
เคลื่อนเสียงขึ้นไปตลอดพยางค์
ฝึกฝนการลงเสียงต่ำแล้วขึ้นสูงด้วยตัวเอง ในการพูดต่อเนื่อง ส่วนที่ต่ำมักจะสำคัญกว่าการขึ้นเสียงเต็ม
ปล่อยให้ระดับเสียงตกลงอย่างชัดเจนตลอดพยางค์
คำอนุภาคคำถาม 嗎 เขียนว่า ma โดยไม่มีเครื่องหมายวรรณยุกต์ มันสั้นและเด่นน้อยกว่าพยางค์ที่มีเสียงวรรณยุกต์เต็ม ระดับเสียงขึ้นอยู่กับเสียงวรรณยุกต์ก่อนหน้า สัญลักษณ์การเรียนรู้แบบตัวเลขมักใช้ ma5 หรือ ma0
สิ่งนี้แตกต่างจากจู้อิน ซึ่งปกติจะปล่อยให้เสียงวรรณยุกต์ที่หนึ่งไม่มีเครื่องหมายและใช้จุดสำหรับเสียงเบา ในพินอิน mā มีเสียงวรรณยุกต์ที่หนึ่งและ ma มีเสียงเบา
เครื่องหมายวรรณยุกต์จะแทนที่จุดบน i: ī í ǐ ì เก็บจุดทั้งสองไว้บน ü เมื่อจุดเหล่านั้นเป็นส่วนหนึ่งของการสะกด: ǖ ǘ ǚ ǜ.
วรรณยุกต์ตามพจนานุกรมใน 你好 คือ nǐ hǎo ในการพูดปกติ เสียงวรรณยุกต์ที่สามตัวแรกจะกลายเป็นเสียงจัตวา (rising tone) เมื่ออยู่หน้าเสียงวรรณยุกต์ที่สามอีกตัว
คงวรรณยุกต์พื้นฐานไว้เมื่อคุณตอบแบบฝึกหัดการสะกดคำของเรา: ni3 hao3 การเปลี่ยนเสียงวรรณยุกต์ในการพูดไม่ได้เปลี่ยนการสะกดตามพจนานุกรมโดยอัตโนมัติ
การรวมกันของเสียงวรรณยุกต์ที่สามเป็นตัวอย่างแรกที่มีประโยชน์ คำเช่น 一 และ 不 ก็มีการเปลี่ยนแปลงตามบริบทเช่นกัน ให้ศึกษาคำเหล่านี้ภายในวลี
เลือกคำตอบ แล้วตรวจสอบคำอธิบาย
ตรวจสอบอ้างอิง: The Hong Kong Polytechnic University · Initials, กฎการสะกดพินอิน และ การเปลี่ยนแปลงวรรณยุกต์ คำอธิบาย ตัวอย่าง และแผนภาพที่นี่เป็นสื่อการเรียนรู้ต้นฉบับสำหรับ i2Bopomo